WesterhaarDigitaal

Gevaarlijke situaties

Het eerste stukje bebouwde kom van de Hoofdweg vanaf Vriezenveen ons dorp in is de gevaarlijkste 300 meter van heel Twenterand, vermoed ik. Het valt alleen niet zo op, want er is tot nu gelukkig tot nu toe niet vaak iets ernstigs gebeurd. Daarvoor verdienen vooral de buschauffeurs van Schepers alle lof.
Van een weg met fietspad ga je naar een fietssuggestiestrook, want zo heet zo'n rode loper nou eenmaal in het echt. De weg wordt een paar keer smaller, tot een trechter op de kruising. Daar komt dan ook onze jeugd in terecht. Op de fiets, en de blik op het digitale toverdoosje waar ze met draadjes in de oren aan vastgegroeid zijn. Meestal met drie naast elkaar, in het donker de helft zonder licht. Daar schieten de al wat ouderen op brommer en scooter, tussendoor.
Het erge is: van de andere kant komt net zo'n selectie. Ga maar na: alles op twee wielen wat vanaf de Dalweg komt en linksaf wil steekt niet over, je zou wel gek wezen op dat kruispunt. Dus tegen het verkeer in voor de garage langs. Wie toch de oversteek waagt, moet terug naar het fietspad via een haakse bocht, op een drempel, iets wat zonder te stoppen alleen voor goedgetrainde wielrenners is weggelegd. De brommers beginnen al veel eerder aan de overtocht, zodat ze mooi diagonaal met volle vaart voor het fietspad uitkomen.
Ik had dit al eens eerder willen schrijven, nadat er een voorstel kwam om het nieuwe zwembad ergens halverwege deze route te plannen. Wel met een goede verlichting onderweg, want het gaat om de veiligheid van onze kinderen, echt waar. Zelfs Sabine werd er maar weer eens aan haar blonde haren bijgesleept. Maar ik had me voorgenomen geen letter meer aan het zwembad te wijden, en dat is dus niet gebeurd.
Maar Twenterand heeft sinds kort een Jongerenraad, en dat is mooi. Één van de dingen die je aan hen kunt melden, zijn gevaarlijke situaties in het verkeer. En daarmee bedoelen ze dan vooral dat waar jongeren tegenaan lopen. Of rijden. Of nog net niet, zoals in dit geval. Hun bedoeling is sympathiek. Bovendien, wat voor de jeugd gevaarlijk is, is dat voor iedereen. En hoe ouder je wordt, hoe riskanter je eigen gedragingen in het verkeer, eerlijk is eerlijk.
Bij deze alvast een kluif voor de Jongeren: vraag om een slinger van het fietspad achter Schepers langs. Daar liggen bunders ruimte. Je weet dan in ieder geval zeker dat alles wat via de Dalweg komt of gaat, daar gebruik van maakt. Vraag een oversteek waar ook ongetrainde fietsers vlug en veilig het fietspad op kunnen komen.
En stel het snel voor, je bent zelf Oudere voor je er erg in hebt.

Stoekkie 

Reageerders

Stoekkie heeft ook gestemd op de poll over de boycotactie. Ik ben het met Westerhaar Digitaal eens, dit is geen reclame voor ons dorp. Ik heb dus tegen gestemd. Ik kan al een hele tijd niet zo goed tegen het Calimero-gedoe richting de gemeente. Bij de medestanders was ook Chris Walraven, en die bleek precies dezelfde argumenten te hebben als ik. Er zijn juist heel mooie dingen gebeurd hier, de laatste jaren, daar mogen we echt wel trots op zijn. Maar het lijkt er warempel op, dat de hele leefbaarheid van Westerhaar onderuit gaat, als het zwembad dicht gaat. Als er een winkel moet sluiten omdat er niet genoeg klanten komen vinden we dat normaal, en rijden we gewoon een eindje verder. In De Pollen en Bruinehaar om maar wat te noemen weten ze niet beter. Als we nou hier eens actie gingen voeren om de Zandstuve op lengte te houden, en we maken in Vroomshoop reclame voor onze sporthal, zodat die beter bezet raakt?
Die zelfde Walraven komt ook op tegen de verloedering in de sociale media. Op zich wel bijzonder dat juist hij dat doet. Zelf is hij nooit te beroerd om af en toe een dikke steen in de vijver te gooien. Maar altijd onder eigen naam. En ook hier ben ik het weer hartgrondig met hem eens. Op zijn standpunt over de boycotactie twitterde men er ook weer lustig op los. In het Gastenboek van deze site staan in een stukje van Marcel weer een heel aantal stokpaardjes op een rij. Dat het gemeentehuis zo nodig in Vriezenveen moest. Hallo, hoe vaak moet je daar wezen? En moet je dat hele eind dan lopen? De selectieve sponsoring van DETO. Klopt, het is gemeenschapsgeld. Aan de andere kant: hoe lang al draagt onze plaatselijke damtrots al niet: Witte van Moort, als tweede naam?
Zo, dat was lekker, even anoniem je hart luchten.
We hebben ook heel andere plaatsgenoten. Een paar dagen eerder op Westerhaar Digitaal: een verhaal van Aje Niks over de kanker die hem heeft getroffen. Heel openhartig verteld hij wat er allemaal met hem is gebeurd. De triatlon waar hij zo intensief voor trainde kan hij voorlopig wel vergeten. Maar in plaats van bij de pakken neer te zitten, traint hij alweer. Lopen, fietsen, je komt hem her en der weer tegen. Nooit achterop, daarvoor gaat hij alweer te hard. Bij de Zandstuveloop afgelopen zaterdag liep hij alweer bij de eersten. Dat fietsen doet hij voor Alpe d' HuZes. Van de zomer 6 keer tegen de beruchte berg uit de Tour op, om geld in te zamelen voor onderzoek naar kanker. Klik eens even door op zijn site, en kijk eens naar de reacties. Allemaal even positief en warm. Zo kan het dus ook.
De uitsmijter staat ook op Gastenboek: een week geleden leek het erop, dat het wel eens zou kunnen gaan vriezen. Meteen een vraag van Dennis: "weet iemand wanneer de ijsbaan opengaat?" Er valt gelukkig ook nog genoeg te lachen in Westerhaar.

Goede doelen

Woest was het hier, en armoedig. Er kwam vreemd volk op af, waar je een beetje rauw op keek. Ze hadden het dan ook niet makkelijk. 's Zomers maakten ze lange dagen. In de hitte, maar ook als het regende werkten ze stug door. Zelfs als het vroor of sneeuwde waren ze nog aan het werk. Hoe meer turf ze staken, hoe liever hun baas het zag. Veel verdienden ze er niet mee, maar het was altijd nog beter dan daar waar ze vandaan kwamen. Thuis wachtte moeder de vrouw tot ze weer wat geld meenamen. Vaak moesten ze er nog op wachten ook, als de baas het zo uitkwam. Maar ze hadden weinig keus, en dus groeven ze maar door. Er woonden ook al mensen die het beter hadden. Die keken op die noeste spitters neer, ze vertrouwden ze zelfs helemaal niet. Je hield de deur op slot, je dochters binnen, en vooral die mannen buiten.
Maar kijk nou eens, 125 jaar later! Die eerst zo armoedige streek werd een prachtig dorp.
De kleine hutjes zijn grote huizen geworden, de moestuinen kleurige bloemperken, de schapenweitjes gazons, zo groot dat je een zitmaaiertje nodig hebt om het glad te houden. Arm kun je ze hier al helemaal niet meer noemen. Sterker nog: ze staan in de top tien van de grootste schenkers aan goede doelen!
Heel af en toe trok er nog wel eens een rimpeltje door het mooie dorp. Zoals dit jaar. Stoepen lagen open, huizen waren soms wel drie dagen onbereikbaar met de auto.
Er kwam vreemd volk op af, waar je een beetje rauw op keek. Ze hadden het dan ook niet makkelijk. 's Zomers maakten ze lange dagen. In de hitte, maar ook als het regende werkten ze stug door. Zelfs als het vroor of sneeuwde waren ze nog aan het werk. Hoe meer glasvezelkabel ze legden, hoe liever hun baas het zag. Veel verdienden ze er niet mee, maar het was altijd nog beter dan daar waar ze vandaan kwamen. Thuis wachtte moeder de vrouw tot ze weer wat geld meenamen. Vaak moesten ze er nog op wachten ook, als de koppelbaas het zo uitkwam. Maar ze hadden weinig keus, en dus groeven ze maar door.
Er woonden hier bijna alleen mensen die het beter hadden. Die keken op die noeste spitters neer, ze vertrouwden ze zelfs helemaal niet. Je hield de deur op slot, je dochters binnen, en vooral die mannen buiten.
Gelukkig duurde het niet zo lang, en nou het winter is zijn de vreemdelingen zelfs even verdwenen. Op hoes op an veur kesmis. En de dorpelingen maken zich ook op voor kerstmis. Niet alleen thuis, maar ook de goede doelen kunnen weer op ze rekenen.
De Glazen Huizen worden overstelpt met gulle gaven. De kerstcollectes maken het jaar nog weer een beetje goed voor de kerken. En er gaan vrachtwagens vol spullen naar Oost- Europa. Misschien zelfs wel naar de dorpen van de mannen, die pas nog in onze tuinen stonden te spitten.
We gunnen het ze graag. Want naastenliefde is prachtig. Maar wel een beetje afstand, graag.

Hazenpad

Wethouder Engberts kiest het Hazenpad. Nee, niet schrikken, dit kost de gemeente deze keer geen wachtgeld. Hij heeft het betonpad langs het Veenschap geopend, en hij vond het er mooi.
Dat snap ik niet helemaal, want als hij dan vanaf de Paterswal is gekomen heeft hij alleen naar links gekeken.
Niet z'n favoriete kant, hij is strak rechts. Daar had hij dan meer van zijn favoriete landschap kunnen zien, het gladde boerenland. Hij doet immers de landbouw, en Engberts maakt er geen geheim van dat wat hem betreft boeren geen strobreed, als ze nog weten wat dat is, in de weg wordt gelegd.

Lees meer...

Motorcrossers, ze waren in het nieuws vorige week.

Onze eigen Event aan de Schuineweg. Met helaas een paar ongelukken, maar dat is inherent aan de sport zegt de organisatie. Er was een ingezonden brief in Tubantia van iemand die regelmatig tandenknarsend buiten aan de koffie zit, door motorcrossers. Ze bederven het buiten wonen voor hem. En dan was er helaas nog een dodelijk ongeluk van een crosser in Haaksbergen.
Nou vind ik crossen een prachtsport, om naar te kijken dan, ik mag er niet aan denken zelf op zo'n motor te zitten. En dat kijken dan ook alleen als ik zelf tijd en zin heb, zoals even naar de Schuineweg, vorige week. Die overlast, daar kan ik me wat bij voorstellen. Ook hier kun je buiten regelmatig ongevraagd meegenieten als de rijvaardigheid op peil gehouden moet worden. Vaak op een mooie avond, of zelfs op zondag. Dat zouden ze niet moeten doen. Dat dan iemand bij dat trainen dodelijk verongelukt, ook al is het in een andere plaats, is natuurlijk verschrikkelijk, dat gun je geen mens. Gelukkig vinden we dat nog niet inherent aan de sport, dat zou wel heel cynisch wezen.
In Nederland zorgen we met ons allen dat, als iemand iets overkomt, die alle zorg krijgt die nodig is. Wat dat betreft leven we in een geweldig land. Alleen: in die solidariteit beginnen barstjes te komen. Tot nu toe wordt er nooit gezegd: eigen schuld. Niet alleen wanneer je wat overkomt bij wat voor sport dan ook, maar ook kettingrokers, comazuipers, xtc-slikkers: er wordt steevast gepoogd de aangerichte schade te herstellen.
Kosten van de zorg was een hoofdthema bij de verkiezingen van deze week. Het wordt te duur, het rijst de pan uit. En nou begint het wat mij betreft te schuren. Er wordt geopperd dat het wel wat minder kan. Juist bij mensen, die er niets aan kunnen doen dat ze zorg nodig hebben. Het wordt je nog net niet kwalijk genomen dat je bejaard bent geworden. En een tijdje terug was er zelfs een voorstel, de medicijnen niet meer te vergoeden van patiënten met sommige aangeboren rotziektes. Wat mij betreft het meest erge voorbeeld van het afbrokkelen van de solidariteit in onze samenleving. De omgekeerde wereld, mensen die buiten hun schuld al genoeg ellende hebben, daar ook nog eens voor straffen.
Wie weet komt het er toch nog wel een keer van, dat er gekeken wordt of je er zelf wat aan had kunnen doen, als je wat overkomt. Je ziet het al bij een reisverzekering, als je gaat diepzeeduiken of wintersporten betaal je een heel ander tarief. Misschien zijn crossers al apart verzekerd, ik weet het niet, het zou best kunnen. Maar toch, drie ongelukken op één evenement, het is veel, dat moet je niet willen. En daar kun je als organisatie zelf wat aan doen. Dan volgend jaar de bulten maar wat minder hoog, de sprongen minder spectaculair. Jammer voor het publiek, beter voor de rijders. En voor de zorgkosten inherent.

 

Dat werd volop gedaan aan het eind van vorig jaar, op papier en tv.
En dan komen er een paar dingen langs, die je al bijna weer aan het vergeten was.
Iemand die met grote regelmaat genoemd werd, is raadslid Chris Walraven. Ze vergeten er soms zelfs zijn partij bij te vermelden, zo vaak laat hij zich horen. Een stokpaardje van hem: Twenterand moet zich druk maken, om een mestvergister binnen te halen, voor alternatieve energie. Dat is een wat raar speerpunt, in een gemeente waar de bevolking het voortouw heeft genomen tegen megastallen. Ik ben leek, maar het lijkt me dat je voor zo'n fabriek toch juist zoveel mogelijk stront moet hebben, en je kunt moeilijk volhouden dat dit een schone grondstof is. Het is net zoiets als een dynamo op je terreinauto zetten, en dan trots vertellen dat de verlichting milieuvriendelijk is.
Ook een blijvend dankbaar onderwerp: de rotte plekken in de bebouwing, om de beurt is er wel weer een andere partij die er weer eens over begint. Dat laat je niet op je zitten, gauw de oude Rabobank in Vriezenveen helemaal ingepakt, hebben we toch weer alle aandacht.
Het groenbeheer van de gemeente, het hield de gemoederen ook voortdurend bezig. Het begon met de grasmat op de rotonde op Westerhaar. Daarna werden her en der de bosjes uit de grond gewipt, en de kale plekken ingezaaid met gras, lekker goedkoop. Pas als het gebeurt schrikken mensen er van, maar intussen is heel het dorp geëgaliseerd. Af en toe hoor je nog wel eens "Als het gras twee kontjes hoog is" op de laatste geheime zender langskomen, maar het wordt, door ouderen, met weemoed meegezongen. Ze denken terug aan vroeger, toen je maar een klein eindje hoefde te lopen, om in bentepollen van anderhalve meter hoog te kunnen neervlijen met je lief.
De zwembaden, waarvan iedereen wel weet dat we er teveel van hebben, maar waarvan niemand die in zijn eigen dorp wil missen. Daar moest een oplossing voor komen, en daar heeft een commissie een half jaar over nagedacht. De eindconclusie: er zijn er teveel, maar niemand wil die in zijn eigen dorp missen. Heel knap.
Verder zag ik Marino Barkel weer met zijn damrecord, op de speciaal gekochte nieuwe gympen. Een prestatie van lange adem. Maar wat volgens mij iedereen ontgaan is, is de sportieve prestatie van Aje Niks, de enige chauffeur die via de luchtinlaat zijn vrachtwagen binnen kan komen, zo mager. Hij liep in augustus voor het eerst een hele triatlon, en zwom, fietste en liep die uit in een tijd binnen elf uur. Je mag er toch niet aan denken. Als hij zolang achter elkaar achter het stuur zou zitten, krijgt hij problemen met het reistijdenbesluit. Over lange adem gesproken. Bij deze eerherstel voor Aje!
Wel helemaal nieuw: het voorstel, de Schuineweg open te stellen voor landbouwverkeer, zodat de gevaarten niet meer door ons lange centrum hoeven slalommen. Een heel sympathiek idee. Alleen, je hoeft het alleen maar meer te legaliseren, de meeste trekkers doen het altijd al, zonder dat ze een strobreed in de weg wordt gelegd. En terecht, maar het is dan wel weer gevaarlijk voor de fietsers, die er immers wel mogen komen. Als je het dan toch veiliger wilt maken, ga dan voor een vrijliggend fietspad, mooi achter de bomen langs.
Heel recent: vijf mannen van het gelijknamige koor, die al veertig jaar lid zijn. Trots zijn ze, maar ook een beetje droevig: er komt maar geen jeugd meer bij. En ze moeten nu al een beetje achteraan staan, de stem wil niet meer helemaal zoals het hoort. Straks staat voor elke veteraan maar één koorlid meer. Mannenkoor de Vijf Duo's. Of fuseren met de andere koren in Westerhaar.
Als ze het goed brengen hebben ze een primeur: het Gemengd Mannenkoor!

 

Vooruitkijken

Dat is veel makkelijker dan achteromkijken. De toekomst kun je altijd net invullen zoals je zelf wilt. Valt het later tegen, dan heb je er in ieder geval even van mogen dromen. Daar gaat ie dan.
Dhr. Walraven heeft, na alweer een andere bacterie op groente en het zoveelste virus bij ons vee, alsnog het licht gezien. Hij zweert nu bij biologisch, en introduceert een eigen voedselkeurmerk: Vetarm, Virusvrij en Diervriendelijk. Een proef met de nieuwe producten loopt bij de plaatselijke vertegenwoordiger, cafetaria De Sluus, en is een ongekend succes.
Door de brand van Het wapen van Vriezenveen, weet de gemeente ineens hoe het moet. Het puin was nog niet afgekoeld, of het lag al in de container. Voortvarend worden nu ook meteen alle ander rotte kiezen in de bebouwing opgeruimd. Eerst werd nog even nagedacht over wat te doen met de nu braakliggende grond. Maar dit werd opgelost door ze in te zaaien met een wildbloemenmengsel, beschikbaar gesteld door dhr. Walraven. De wat jongere jeugd zag hierin grote mogelijkheden, en richtte het eigenhandig verder in als speelterrein. De sportievelingen crossten er rondjes met de fiets, de wat rustiger types plukten bloemen en keken naar vlinders. Dit bleek natuurlijk ook nog weer goedkoper dan wekelijks maaien, dus waar het maar even kon werd door de gemeente overal het gras omgezet in een bloemenzee.
Voor de zwembaden is een Salomonsoordeel bedacht: er komt een geheel nieuw bad op een plaats waar beide oude gemeenten vrede mee kunnen hebben. Dat wordt dan het Twistveen, aangezien dit zo'n beetje op de grens van het vroegere Vriezenveen en Den Ham ligt. Daar blijft het niet bij: het enthousiasme waarmee de brede scholen worden gedragen, heeft geleid tot een geheel nieuw concept: het brede zwembad! Het wordt het eerste bad met de startblokken aan de lange kant, zodat zoveel mogelijk mensen tegelijk baantjes kunnen trekken. Hiermee is meteen de kou uit de lucht voor de verschillende bloedgroepen in de gemeente, de verschillende dorpelingen kunnen nog steeds tegelijk trainen. Er zijn al plannen in de maak voor een competitie 25 x 4 meter wisselslag. Hier wordt nog naar gekeken, de eerste proefwedstrijden waren nogal rommelig.
Wel blijft de gemeente ook in dit geval vasthouden aan het principe: zo weinig mogelijk kosten maken voor het groenonderhoud. Daarom wordt de ligweide slechts één keer in het jaar gemaaid, na het seizoen. De wat oudere jeugd vindt het niet erg, ze fietsen met rode konen en glinsterende ogen naar het bad, intussen zachtjes fluitend: Als het gras....
Marino Barkel had zijn gympen nog, toen per ongeluk bekend werd, dat Aje Niks ook een heel behoorlijk potje kon dammen. Daarop werd een ludieke tweestrijd bedacht. Na elke zet moest eerst een rondje gelopen worden voor de volgende. Aje boekte zoals verwacht tijdwinst met lopen, maar Marino was steeds zo klaar met de volgende zet. Aan het eind stonden ze in tijdnood remise, en bij het lopen viel voor beiden tegelijk de vlag. Een zwart-wit geblokte, vanzelf. Het bleek zo'n succes, dat dit als nieuwe combisport werd geïntroduceerd: het Damlopen. De eerste sport die lichaam en geest tegelijk aanspreekt, als je het darten even niet meerekent. Er zijn nu vergevorderde plannen voor een vaste atletiekbaan, ook op het Twistveen. Met daarbij damfaciliteiten, waarvan AVT en D&Z gezamenlijk gebruik gaan maken.
Door de gemaakte besparingen heeft de gemeente niet alleen ruimte voor het fietspad langs de Schuineweg, maar maakt ook meteen een aansluiting vanaf de Lavendel naar de Kalkwijk, met een mooi bruggetje over het Stroomkanaal.
Het mannenkoor slaagt erin, door met een vernieuwd repertoire jongemannen als lid te werven. Er is nog wel even discussie of het lied: "Als het gras...." wel kan, maar dat wordt opgelost door het te zingen op de wijs van: "Aan het strand, stil en verlaten". Langzaam en gedragen. Hiermee kan de oude garde vrede hebben.
En het mooiste van dit alles is, dat de Westerhaarse jeugd zoveel gezonder is gaan leven. Ze bewegen meer, eten gezonder, leven minder gevaarlijk. En ze zingen weer, het allerbelangrijkste voor een evenwichtig en gelukkig bestaan. De officiële hangplekken raken buiten gebruik, de opvang zit zonder werk.
En heel het dorp ruikt naar bloemen in plaats van mest!

Er zijn weer drie panden genomineerd voor de Erfgoedprijs van Twenterand. Den Ham, Vroomshoop, maar weer eens. Zou dat bij ons nou ook kunnen, dacht ik. Een mooi oud pand, dat met zorg in oude stijl is teruggebracht. Maar dat valt nog niet mee. We hadden wel veel oude huizen, daar niet van. Maar als die er al nog zijn, lijkt het er niet meer op, en dat is ook wel logisch. Zo groot waren ze meestal niet, en de architecten zullen er niet veel aan verdiend hebben. Dus zijn de meeste zolang verbouwd, tot ze minstens eens zo groot zijn. Op de meeste van onze vroegere turfstekerhuisjes hoefde je ook niet echt trots te zijn. De allereerste, daarvan staan er op het Veenmuseum wel een stel. Maar dat telt niet, ze zijn nieuw.

Lees meer...

Bodemloze put
01-05-2011

De zwembaden gaan binnenkort open, de openbare discussie erover is helaas gesloten. Ik vind het wel jammer, het leverde mooi leesvoer op.
De mooiste kop: “Zwembad is bodemloze put”. Die sloeg echter op een zwembad in Almelo, we hadden de buren blijkbaar aangestoken.
Wat opviel aan de ingezonden brieven was: hoe dichter de actievoerder bij zijn of haar eigen zwembad woont, hoe hartstochtelijker het pleidooi voor het behoud van juist dat bad.
Voor wie al gewend is om een stukje verder te rijden, maakt het niet zoveel uit, blijkbaar.

Lees meer...

Identiteitscrisis.
20-02-2011
Ons imago brokkelt af! Altijd stonden Westerhaar en de Wieke bekend als een typische gemeenschap. Mensen van: met de hakken over de sloot door de lagere school, beetje doormodderen op beroepsonderwijs, en dan aan het werk. Dat vonden we zelf altijd wel best, en de buitenwereld weet niet anders. Als er een stukje moet komen over onze jeugd, komt de krant niet bij Denk en Zet, maar bij onze hangjongeren met drank en drugs. Moet RTVoost wat laten zien van onze cultuur, dan gaan ze niet naar Galerie Jennie Dekker, maar komen ze bij een liefhebber van piratenmuziek.

Lees meer...